Bir cümle hayatın içinde doğrulanır

muhatap’ın kendi kurucu cümlesini nasıl sorgulamaya başladığına dair ilk tanıklık

muhatap masası / Rana Işık

Beş dakika önce iş görüşmesindeydim.

Şimdi Mahir Mazhar’ın yanında bir toplantı odasının kapısında duruyordum.

Üstelik hâlâ işe alınıp alınmadığımı bilmiyordum.

“Hazır mısın?” diye sormuştu.

“Ne için?”

“Ben de onu bilmiyorum.”

Sonra kapıyı açtı.

İçeri önce o girdi.

Ben bir adım gerisinde kaldım.

Masanın etrafında sekiz-on kişi vardı. Bazılarını daha önce koridorda görmüştüm. Patron masanın başındaydı. Büyük ekranda yan yana iki logo duruyordu.

İçeri girmemizle konuşmalar kesildi.

Patron Mahir’i görünce gülümsedi.

“Tam zamanında geldin Mahir Abi.”

Mahir masaya doğru yürüdü.

Ben kapıya yakın bir yerde durdum.

Ne yapmam gerektiğini bilmiyordum.

O sırada Mahir dönüp bana baktı.

Sonra odadakilere:

“Önce tanıştırayım,” dedi.

Elini bana doğru uzattı.

“Rana Işık.”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Foto muhabiri.”

Buraya kadarını biliyordum.

Sonra cümlesini tamamladı:

“Yeni çalışma arkadaşımız.”

Galiba yüzümdeki ifadeyi ilk Patron fark etti.

Gülümsedi.

“Rana Hanım henüz bilmiyor muydu?”

Mahir hiç istifini bozmadı.

“Şimdi öğrendi.”

Masada küçük bir gülüşme oldu.

Ben de güldüm.

Başka ne yapacağımı bilmiyordum.

Demek işe alınmıştım.

Hayatımda ilk kez bir işe başladığımı, iş görüşmemi yapan adamın beni toplantı odasında başkalarına tanıtmasından öğreniyordum.

Mahir yanındaki boş sandalyeyi gösterdi.

“Gel. Buraya otur.”

Otururken bana doğru hafifçe eğildi.

“İlk toplantın.”

“Hazırlıklı değilim.”

“Daha iyi.”

Sonra önüne döndü.

Ben o anda Mahir Mazhar hakkında bildiklerimin ne kadar az olduğunu fark ettim.

Kırk yıla yaklaşan bir meslek hayatı olduğunu biliyordum.

Yazılarını görmüştüm.

İnsanların ona “Mahir Abi” dediğini duymuştum.

Ama bunların hiçbiri bir insanın bir odadaki yerini anlatmaya yetmiyormuş.

Bunu birkaç dakika sonra anlayacaktım.

Patron ekrana döndü.

“Şimdi esas meseleye gelelim.”

Ekranda yan yana iki logo vardı.

İlki muhatap ekosistem logosuydu.

Bordo büyük bir dairenin içinde beyaz bir “m” harfi…

Etrafında üç küçük lacivert nokta…

Yanında lacivert “uhatap” yazısı…

Altında ekosistem,

üstünde ise:

Temsiliyet • Strateji • Üretim • Anlatı

yazıyordu.

Kurumsal olduğu ilk bakışta belliydi.

Yanındaki ikinci logo ise muhatap.tr idi.

Aynı daire.

Aynı “m”.

Ama bu kez “uhatap” kırmızıydı.

Sondaki “.tr” ve üç nokta siyahtı.

Ve logonun altında bir cümle vardı:

Her insan anlatılmayı bekleyen bir hikâyedir.

Patron anlatmaya başladı.

“İki yapının birbirinden kolayca ayrılmasını istedik.”

Ekranı işaret etti.

“Biri kurumsal yapımız.”

Sonra diğerini gösterdi.

“Biri yayın dünyamız.”

“Renk ayrımını da o nedenle yaptık.”

Masadakiler logolar hakkında konuşmaya başladı.

Renkler…

Yazı karakterleri…

Dairenin büyüklüğü…

“.tr”nin siyah olup olmaması…

Ben dinliyordum.

Mahir ise konuşmuyordu.

Bir ara ona baktım.

Ekrana bakıyordu ama logonun tamamına değil.

Gözünün bir yerde takıldığını fark ettim.

Altındaki cümleye.

Her insan anlatılmayı bekleyen bir hikâyedir.

Patron da bunu fark etmiş olacak ki ona döndü.

“Mahir Abi?”

Mahir gözünü ekrandan ayırmadı.

“Efendim?”

“Sen ne diyorsun?”

O anda odada garip bir şey oldu.

Biraz önce herkes konuşuyordu.

Şimdi herkes sustu.

İşte Mahir’in buradaki yerini ilk kez o sessizlikten anladım.

Kimse susturulmamıştı.

Kimseye “Mahir konuşacak” denmemişti.

Ama herkes bekliyordu.

Mahir önce logoları değerlendirdi.

“İki yapının ayrımı anlaşılıyor.”

Tasarım ekibindeki gençlerden biri rahatladı.

“Renk de doğru çalışıyor.”

Sonra biraz durdu.

“Ama benim gözüm başka bir yere takıldı.”

Ekrandaki cümleyi gösterdi.

Her insan anlatılmayı bekleyen bir hikâyedir.

“Çok güzel bir cümle.”

Masada birkaç kişi başıyla onayladı.

Patron da:

“Biz de çok sevdik,” dedi.

Mahir arkasına yaslandı.

“Ben de sevdim.”

Sonra öyle sakin bir sesle sordu ki ilk anda sorunun ne yaptığını ben bile anlayamadım.

“Ama bunu nereden biliyoruz?”

Kimse cevap vermedi.

Ben Mahir’e baktım.

Çaylak diye tanıştırılan Hezarfen Çelebi’nin kalemi havada kalmıştı.

Patron ise gülümsüyordu.

“Devam et.”

Mahir yine ekrana baktı.

“Bu cümleyi muhatap.tr’nin kapısına asacaksak, önce ona inanmamız gerekir.”

Kısa bir ara verdi.

“Fakat inanmak yetmez.”

Masadaki genç editörlerden biri öne eğildi.

“Herkesin bir hikâyesi yok mu?”

Mahir ona döndü.

“Olabilir.”

Çocuğun yüzündeki şaşkınlığı gördüm.

“Olabilir mi?”

“Olabilir.”

Mahir’in sesinde itiraz yoktu.

Tam tersine sanki söylediği cümleyi korumaya çalışıyordu.

“Ben de doğru olduğuna inanıyorum.”

Ekranı gösterdi.

“Ama bizim inanmamızla doğru olması aynı şey değil.”

Odanın havası değişmişti.

Beş dakika önce renk konuşuyorduk.

Şimdi insan konuşuyorduk.

Mahir devam etti:

“Her insanın bir hikâyesi olduğunu söylüyoruz.”

“Peki insan kendi hayatını hikâye olarak görüyor mu?”

Kimse cevap vermedi.

“Anlatılmayı bekliyor mu?”

Bir başka sessizlik.

“Yoksa biz mi onun anlatılmayı beklediğine karar veriyoruz?”

İşte orada elim istemsizce çantama gitti.

Fotoğraf makinemi çıkarmadım.

Not defterimi çıkardım.

Sanırım işe başladığımı ilk kez o anda gerçekten hissettim.

Mahir sorularına devam ediyordu.

“Bir insanın hikâyesi olduğunu söylemek kolay.”

“Peki onu dinlemeden bunu nasıl bileceğiz?”

“Onun adına konuşmadan?”

“Hayatının yalnızca bizim işimize yarayan tarafını seçmeden?”

Sonra sustu.

Ben devamını bekledim.

Gelmedi.

Daha sonra Mahir’i tanıdıkça bunun onun huylarından biri olduğunu öğrenecektim.

Soruyu bırakıyor.

İnsanların hemen cevap vermesine izin vermiyordu.

Sanki düşüncenin odada biraz dolaşmasını bekliyordu.

Patron ayağa kalktı.

Ekrana yaklaştı.

“Doğru,” dedi.

“Cümleyi sevmemiz başka şey.”

“Onun hakkını vermek başka.”

Mahir başını salladı.

“Tam olarak.”

Sonra beklemediğim bir şey yaptı.

Cümleye yeniden baktı.

“Bir şey daha var.”

Herkes yine ona döndü.

“Belki bunu bugün cevaplamayız.”

Bir an durdu.

“Belki cevaplamamız da gerekmiyor.”

Ekrandaki insan kelimesini işaret etti.

“Biz anlatılmayı bekleyen şeyin yalnızca insan olduğundan emin miyiz?”

İlk kez Patronun yüzündeki gülümseme kayboldu.

Yerine merak geldi.

Mahir devam etmedi.

Çaylak dayanamadı.

“Başka ne var ki?”

Mahir ona baktı.

“İşte onu bilmiyorum.”

Sonra hafifçe gülümsedi.

“Bilseydim soru sormazdım.”

Masada birkaç kişi güldü.

Ben gülmedim.

Çünkü biraz önce portfolyomdaki eski fotoğraf üzerine yaptığımız konuşmayı hatırlamıştım.

Kalabalık yoktu.

İnsanlar vardı.

Şimdi Mahir başka bir kapı açıyordu.

Belki insanlar vardı.

Ama onların çevresinde başka şeyler de vardı.

Bir başlangıç.

Bir karşılaşma.

Bir karar.

Bir kayıp.

Bir başarı.

Bir değişim.

Belki bir sonuç.

Henüz bunların hiçbirine isim koymamıştık.

Ama ilk kez cümlenin sınırlarını görmeye başlamıştık.

Patron tekrar yerine oturdu.

“Ne yapalım?”

Mahir’in cevabı kısa oldu.

“Hayata soralım.”

“Nasıl?”

“Gidelim.”

O sırada ilk kez doğrudan bana baktı.

Sonra Çaylak’a.

“İnsanlarla konuşalım.”

“Kendimizi doğrulamaya çalışmadan.”

“Cümlenin doğru çıkması için uğraşmadan.”

“Doğruysa karşılığını buluruz.”

“Eksikse eksik olduğunu görürüz.”

“Yanlışsa da değiştiririz.”

Bu son cümlede masada hafif bir kıpırdanma oldu.

Sanırım herkes aynı şeyi düşündü.

Logonun altında duran kurucu cümleyi değiştirmekten söz ediyordu.

Üstelik bunu söylerken hiç tereddüt etmiyordu.

İşte Mahir Mazhar’ın kurum içindeki ağırlığını ikinci kez o anda anladım.

Bir cümleyi koruduğu için değil.

Sevdiği bir cümleyi bile sorgulamaktan korkmadığı için.

Not defterini açtı.

Sayfanın en üstüne yazdı:

Her insan anlatılmayı bekleyen bir hikâyedir.

Altına bir süre hiçbir şey yazmadı.

Sonra kalemi yeniden oynadı:

Bir cümleye inanmak başlangıçtır. Onu hayatın içinde anlamak ise asıl yolculuk.

Defterini kapattı.

Toplantının bittiğini düşündüm.

Yanılmışım.

Mahir ayağa kalkarken bize baktı.

“Şimdi işimiz başladı.”

Ben o sabah bir foto muhabiri olarak işe girmiştim.

Ama akşama doğru anladım ki Muhatap’ta yalnızca fotoğraf çekmeyecektim.

Bazen bir cümlenin peşinden de yürümem gerekecekti.

Ve galiba Mahir Mazhar’ın kurduğu masada çalışmanın ilk şartı buydu:

Gördüğün şeye hemen inanmayacaksın.

Önce biraz daha yaklaşacaksın.

Devam edecek… Her insan anlatılmayı bekleyen bir hikâyedir / Bölüm 3