Atatürk Caddesi’nde Cumhuriyet yürüdü

muhatap / Hezarfen Çelebi

Akşam çökerken Atatürk Caddesi’nin görüntüsü değişmeye başladı.

Ellerinde Türk bayraklarıyla gelenler yürüyüş güzergâhında buluştu.

Meşaleler yakıldı.

Çocuklar kalabalığın arasına karıştı.

Gençlerin sesleri yükseldi.

Ve biraz sonra cadde boyunca aynı slogan duyulmaya başladı:

“Mustafa Kemal’in askerleriyiz!”

Cumhuriyet’in 102. yıl dönümü dolayısıyla düzenlenen Cumhuriyete Saygı Yürüyüşü, 28 Ekim Salı akşamı Polatlı’da gerçekleştirildi.

Fotoğraf : muhatap / Polatlı

Polatlı Kaymakamlığı, Polatlı Belediyesi ve İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü iş birliğiyle düzenlenen yürüyüş, Fatih Mahallesi’ndeki İlçe Sağlık Müdürlüğü önünden başladı.

Kalabalığın önünde büyük bir Türk bayrağı taşınıyordu.

Arkasında ise meşalelerin ışığında ilerleyen Polatlılılar vardı.

Cadde yalnızca yürüyenlerin değildi

Kortej Atatürk Caddesi boyunca ilerlerken yürüyüşe katılmayanlar da gecenin dışında kalmadı.

Pencereler açıldı.

Balkonlara çıkanlar bayrak salladı.

Kaldırım kenarında bekleyenler alkışlarla yürüyüşe eşlik etti.

Bir süre sonra İzmir Marşı duyulmaya başladı.

Kalabalık marşı hep birlikte söyledi.

Caddenin bir tarafından yükselen ses, diğer taraftaki balkonlardan gelen alkışlara karıştı.

Bazen bir şehirde ortak bir duygu böyle görünür oluyor.

Birbirini tanımayan insanlar birkaç dakikalığına aynı şarkıyı söylüyor, aynı bayrağın arkasında yürüyor ve aynı hatıranın çevresinde buluşuyor.

Çocuklar da o gecenin içindeydi

Yürüyüşün en canlı görüntülerinden biri çocuklardı.

Kimi elindeki bayrağı yetişkinlerden daha yükseğe kaldırmaya çalışıyor, kimi meşalelere bakıyor, kimi kalabalıkla birlikte sloganlara eşlik ediyordu.

Cumhuriyet’in 102. yılı kutlanırken, 102 yıl önce yaşananları yalnızca kitaplardan öğrenen yeni kuşaklar da o akşam caddenin içindeydi.

Belki böyle günlerin anlamlarından biri de burada.

Bir hafızanın yalnızca anlatılması değil, bir sonraki kuşağın içine taşınması.

Meşale ışığında gözyaşı

Yürüyüşü yol kenarından izleyenler arasında duygulananlar da vardı.

Meşalelerin ışığında ilerleyen kalabalığı seyreden bazı vatandaşların gözleri doldu.

Belki duyulan bir marş eski bir hatırayı getirdi.

Belki dalgalanan bir bayrak.

Belki de insanın kendi çocukluğundan hatırladığı başka bir 29 Ekim.

Bunun cevabını dışarıdan bilmek mümkün değil.

Ama yüzlerde görülen duygu, gecenin yalnızca bir kutlama programından ibaret olmadığını anlatıyordu.

Çünkü Cumhuriyet herkes için aynı hatırayı taşımıyor.

Birinin zihninde okul töreni.

Bir başkasında askerlik.

Bir başkasında anne babasından dinlediği bir hikâye.

Polatlı için ise bütün bunların yanında çok yakındaki başka bir hafıza daha var:

Sakarya Meydan Muharebesi’nin yaşandığı topraklar.

Bir cadde, birkaç kuşak

Yürüyüş tamamlandığında meşaleler söndü.

İnsanlar evlerine dağıldı.

Atatürk Caddesi yeniden gündelik akışına döndü.

Ama o akşam birkaç kuşak aynı caddede yan yana yürüdü.

Çocuklar.

Gençler.

Anne babalar.

Yaşlılar.

Birileri yürüdü, birileri balkondan alkışladı.

Birileri marşa eşlik etti.

Birileri yalnızca sessizce baktı.

Ama gecenin sonunda aynı söz yeniden duyuldu:

“Ne mutlu Türk’üm diyene!”

Belki Cumhuriyet’in yıl dönümleri biraz da bunun için var.

Bir ülkenin geçmişini yalnızca hatırlamak için değil;

o geçmişle bugün yaşayan insanların yeniden karşılaşabilmesi için.