Tohum yeniden üreticiye dönüyor

muhatap

Bir çiftçi için hasat, her zaman ürünün tamamının satılması demek değil.

Bir kısmı gelecek yılın tohumu olarak ayrılır.

Bir kısmı hayvanların yemine gider.

Bir kısmı ise taş, toprak, yabancı ot tohumu veya ekime uygun olmayan küçük taneler nedeniyle ayrılır.

Polatlı’nın Uzunbeyli Mahallesi’nde açılan Tohum Eleme ve Yem Ezme Tesisi, tam da bu ayrılan ürünün mümkün olduğunca yeniden üretimin içinde kalmasını amaçlıyor.

Saatte yaklaşık 5 ton işleme kapasitesine sahip tesiste çiftçiler, kendi ürettikleri tohumu temizleyip yeniden ekime hazırlayabilecek.

Çiftçinin kendi tohumu yeniden tarlaya dönebiliyor

Hasattan çıkan buğday ya da arpa doğrudan tohumluk olarak kullanılmıyor.

İçindeki yabancı ot tohumlarının, taşın, toprağın ve ekime uygun olmayan tanelerin ayrılması gerekiyor.

Yeni tesiste farklı elek sistemleri kullanılarak bu işlemin yapılması, ardından uygun tohumların ekime hazır hale getirilmesi mümkün olacak.

Bu yalnızca buğday ve arpayla da sınırlı değil.

Farklı eleklerin kullanılmasıyla nohut ve benzeri ürünlerin de işlenebilmesi planlanıyor.

Böylece çiftçinin kendi tarlasından aldığı ürünün bir bölümü, gerekli işlemlerden geçtikten sonra yeniden kendi toprağına dönebiliyor.

Tarımın en eski döngülerinden biri aslında bu:

Topraktan alınan tohumun yeniden toprağa bırakılması.

Küçük taneler de kaybolmuyor

Tesisin dikkat çekici başka bir tarafı daha var.

Eleme sırasında ayrılan, ekim için yeterli büyüklük veya nitelikte olmayan küçük taneler doğrudan atılmıyor.

Yem ezme ünitesine gönderiliyor.

Burada işlenerek hayvancılıkla uğraşan üreticilerin kullanabileceği yem haline getiriliyor.

Yani aynı ürünün bir bölümü tekrar tarlaya giderken, başka bir bölümü hayvanın yemliğine gidebiliyor.

Bu küçük ayrıntı, tarımsal üretimde verimliliğin yalnızca tarladan daha fazla ürün almak anlamına gelmediğini de gösteriyor.

Bazen verimlilik, eldeki ürünün mümkün olduğunca az bölümünü kaybetmekle başlıyor.

Yüzde 100 hibe kapsamında kırsal mahallelere kazandırılan tesis ile dışa bağımlılığın azaltılarak çiftçilerin girdi maliyetlerinin düşürülmesi ve yerelde üretimin güçlendirilmesi amaçlanıyor. Fotoğraflar: İGFA

Kırsalda makineye erişmek de bir ihtiyaç

Büyük bir işletme kendi eleme veya yem hazırlama sistemini kurabilir.

Küçük üretici için ise aynı yatırım her zaman mümkün değil.

Makine maliyeti var.

Bakımı var.

Kullanıldığı dönem sınırlı.

Bu nedenle ortak kullanılan tesislerin kırsalda başka bir karşılığı bulunuyor.

Her çiftçinin aynı makineyi ayrı ayrı satın alması yerine, ihtiyaç duyduğu işlemi ortak bir altyapı üzerinden gerçekleştirebilmesi mümkün hale geliyor.

Ankara Büyükşehir Belediyesi tarafından yüzde 100 hibe ile Uzunbeyli Mahallesi’ne kazandırılan tesisin amacı da çiftçinin girdi maliyetini azaltmak ve yerel üretimi desteklemek olarak açıklanıyor.

Ama meselenin üretici açısından karşılığı daha sade:

Elindeki ürünü yeniden değerlendirebileceği bir imkâna yakınında ulaşabilmek.

Bazen destek ürün vermek değildir

Tarım desteği denildiğinde akla çoğu zaman tohum, gübre veya mazot geliyor.

Oysa üreticinin ihtiyacı her zaman kendisine yeni bir ürün verilmesi olmayabilir.

Bazen ihtiyacı olan şey, zaten sahip olduğu ürünü daha iyi değerlendirebileceği bir araçtır.

Uzunbeyli’de kurulan sistem de böyle bir örnek.

Çiftçinin ürününü onun yerine üretmiyor.

Ama ürettiği ürünü temizlemesine, yeniden tohum olarak kullanmasına ve ekime ayrılmayan kısmını yem olarak değerlendirmesine yardımcı oluyor.

Belki kırsal kalkınmanın önemli taraflarından biri de burada.

Üreticinin yerine üretmek değil;

üreticinin kendi imkânını daha güçlü kullanabileceği zemini kurmak.

Bir tohum tarladan çıkıyor.

Temizleniyor.

Ayrılıyor.

Bir kısmı yem oluyor.

Bir kısmı ise yeniden çuvala girip ekim zamanını bekliyor.

Sonra aynı toprakla yeniden buluşuyor.

Üretimin döngüsü bazen tam da böyle tamamlanıyor.

Bu anlatı, İGFA Haber Ajansı tarafından yayımlanan içerikten hareketle, muhatap editoryal diliyle yeniden hazırlanmıştır.