Her İnsan Anlatılmayı Bekleyen Bir Hikâyedir

Sabah erkenden yine toplantı odasına girdim.

Bu kez elimde notlar vardı.

Fotoğraflar vardı.

Sessizlikler vardı.

Dinlediğimiz insanlar vardı.

Ve en önemlisi…

Artık cevaplardan çok, tanıklıklar vardı.

Patron gülümsedi.

“Bulmuş gibisin Mahir Abi?”

Dosyayı masaya bıraktım.

Bir süre hiçbir şey söylemedim.

Sonra yavaşça konuştum.

“Sanırım…”

“Artık o cümleyi biraz daha iyi anlıyorum.”

Masadaki herkes bana bakıyordu.

Dev ekranda yine aynı slogan duruyordu.

Her insan anlatılmayı bekleyen bir hikâyedir.

Ayağa kalktım.

Ekranın yanına yürüdüm.

Elimi cümleye doğru uzattım.

“İlk gün size bir soru sormuştum.”

“Bunu nereden biliyoruz?”

“Hatırlıyor musunuz?”

Herkes başını salladı.

“Evet.”

“Şimdi cevabını verebilir misin?” dedi patron.

Derin bir nefes aldım.

“Hayır.”

Odadakiler şaşırdı.

Gülümsedim.

“Çünkü bu cümle…”

“Bir cevap değil.”

“Bir keşif.”

Sonra devam ettim.

“Biz bu günlerde onlarca insanla konuştuk.”

“Kimiyle beş dakika…”

“Kimiyle bir saat…”

“Bazıları çok konuştu.”

“Bazıları neredeyse hiç konuşmadı.”

“Ama hepsinde ortak bir şey gördüm.”

Hiç kimsenin hayatı…

Dışarıdan göründüğü kadar basit değildi.

Bir annenin görünmeyen fedakârlığı…

Bir işçinin sessiz gururu…

Bir yaşlının bekleyişi…

Bir çırağın hayali…

Bir kuryenin yetişmeye çalıştığı saat…

Bir terzinin parmak izleri…

Bir öğretmenin eve taşıdığı yorgunluk…

Hepsi görünmeyen bir hikâye taşıyordu.

Ve o an şunu fark ettim.

Biz bugüne kadar yanlış cümleyi kuruyormuşuz.

Başımı kaldırdım.

Ekrandaki slogana tekrar baktım.

Sonra yavaşça söyledim.

“Her insan anlatılmayı bekleyen bir hikâyedir.”

Bir an durdum.

Sonra ekledim.

“Hayır…”

“Daha doğrusu…”

“Her insan…”

“…bir tarafıyla anlatılmayı bekleyen bir hikâyedir.”

İşte bunu söyleyince içim rahatladı.

Çünkü artık bu cümle kusursuz olmaya çalışmıyordu.

İnsana benziyordu.

Hiç kimsenin bütün hayatını anlatamayız.

Ama herkesin…

Bir bekleyişi vardır.

Bir kaybı…

Bir sevinci…

Bir emeği…

Bir vazgeçişi…

Bir yeniden başlayışı…

Ve bazen insanı görünür kılan da…

Hayatının tamamı değil…

Tam da o anlatılmamış tarafıdır.

Patron uzun süre konuşmadı.

Sonra ekrandaki slogana baktı.

Gülümsedi.

“Demek…”

“Biz slogan yazmamışız.”

“Bir yolculuğa çıkmışız.”

Ben de gülümsedim.

“Galiba öyle.”

Çünkü artık biliyordum.

muhatap’ın işi…

İnsanların yerine konuşmak değildi.

Onların sessiz kalan taraflarını fark edebilmekti.

Masadan kalktım.

Koridor her zamanki gibiydi.

İnsanlar gelip gidiyordu.

Birisi elindeki dosyaları taşıyor…

Bir başkası telefonda konuşuyor…

Temizlik görevlisi sessizce paspas yapıyordu.

Sabah çaylarımızı getiren arkadaşımız boş bardakları topluyordu.

Daha birkaç gün önce olsaydı…

Belki bunların hiçbirini fark etmeyecektim.

Oysa şimdi…

Her birine biraz daha dikkatle baktım.

Çünkü artık biliyordum.

Kimsenin hayatını ilk bakışta anlayamazdım.

Ama her insanın…

Henüz anlatılmamış bir tarafı olabileceğini artık inkâr edemezdim.

İşte tam o anda…

Muhatap’ın kapısındaki o cümleyi bir kez daha hatırladım.

Bu defa okumadım.

Ezberlemedim.

Savunmadım.

Sadece içimden usulca tekrar ettim.

Her insan aslında…

…bir tarafıyla anlatılmayı bekleyen bir hikâyedir.

Ve ilk kez…

Bu cümlenin doğru olup olmadığını düşünmüyordum.

Çünkü artık…

Onu yaşamaya başlamıştım.