Anlatılmayan Hayatlar

Muhatap’ın bir cümleyi nasıl sorguladığına dair ilk tanıklık.

Salonun kapısını yavaşça çalıp içeri girdiğimde toplantı çoktan başlamıştı.

Patron beni görünce gülümsedi.

Masanın etrafındaki kalabalık konuşmuyordu.

Sadece bakıyordu.

Salonun duvarını kaplayan büyük ekranda yan yana duran iki logo vardı.

Birincisi muhatap.com.tr.

Kırmızı büyük bir dairenin içinde beyaz bir “m” harfi…

Etrafında üç küçük lacivert nokta…

Yanında lacivert “uhatap” yazısı…

Altında ise:

Temsiliyet • Strateji • Üretim Ekosistemi

Hemen yanında ikinci logo duruyordu.

Bu kez muhatap.tr.

Aynı daire…

Aynı “m”…

Ama bu defa “uhatap” yazısı da kırmızıydı.

Sondaki “.tr” ve etrafındaki üç nokta siyahtı.

Altında tek bir cümle vardı.

Her insan anlatılmayı bekleyen bir hikâyedir.

Bir süre sessizce logolara baktım.

Sonra masanın en ucundaki boş sandalyeye geçtim.

Patron: “Tam zamanında geldin Mahir Abi.”

 “Ekip logoları değerlendiriyor.”

“İki yapıyı birbirinden kolayca ayırabilelim istedik.”

“Birisi kurumsal yapıyı temsil ediyor.”

“Diğeri ise yayın dünyamızı.”

“Renkleri de bu yüzden farklı kullandık.”

Başımı salladım.

Gerçekten de ilk bakışta ayrım anlaşılabiliyordu.

Tasarım ekibi iyi düşünmüştü.

Sonra gözüm tekrar ekrandaki cümleye takıldı.

Her insan anlatılmayı bekleyen bir hikâyedir.

Bir süre sustum.

Masadakiler cevabımı bekliyordu.

Sessizliği ben bozdum.

“Çok güzel bir cümle…”

Herkes onaylayan tepkiler veriyordu.

“…beğendik,”, “…sevdik,” diyenler vardı.

“…ama bunu nereden biliyoruz?”

Odanın içindeki hava bir anda değişti.

Biraz önce logo konuşan insanlar, artık birbirlerine bakıyordu.

Çaylak muhabir not aldığı kalemi havada unuttu.

Foto muhabiri objektifini masaya bıraktı.

Patron ise gülümsemeye devam ediyordu.

“Anlat bakalım…” dedi.

“Ne demek istiyorsun?”

“Eğer bu cümleyi Muhatap’ın kapısına asacaksak…”

“…önce ona bizim inanmamız gerekir.”

“Sevdiğimiz için yazamayız.”

“Doğru olduğu için yazmalıyız.”

Masadaki genç editörlerden biri söze girdi.

“Ama gerçekten öyle değil mi?”

“Herkesin bir hikâyesi yok mu?”

Ona döndüm.

“Güzel…”

“Şimdi ikinci soruyu soralım.”

“Bunu biliyor muyuz…”

“…yoksa öyle olduğuna mı inanıyoruz?”

Oda yeniden sessizliğe büründü.

Yıllar önce genç bir arkadaşım bana okuduğu bir kitaptan heyecanla bahsetmişti.

“Okudum efendim.” demişti.

Ben de ona sadece şunu sormuştum:

“Okudun mu… Anladın mı?”

Çünkü okumak insanı bilgilendirir.

Anlamak ise insanın iradesini güçlendirir.

Bugün de aynı yerdeydik.

Bu cümleyi hepimiz okumuştuk.

Ama gerçekten anlamış mıydık?

Patron ayağa kalktı.

Ekrandaki logoya tekrar baktı.

Sonra yavaşça bana döndü.

“Haklısın Mahir Abi.”

“Bu cümleyi seviyoruz.”

“Ama seviyor olmamız…”

“…doğru olduğu anlamına gelmiyor.”

İşte o anda toplantının konusu değişti.

Artık logoları konuşmuyorduk.

Bir cümlenin doğruluğunu konuşuyorduk.

Ve belki de ilk kez şunu fark ettik:

Bir insanın anlatılmayı bekleyen bir hikâyesi olduğunu söylemek kolaydı.

Asıl mesele…

Bunu gerçekten anlayabilmekti.

Masadaki sessizlik bu kez bambaşkaydı.

Kimse cevap vermeye çalışmıyordu.

Herkes aynı sorunun içine bakıyordu.

Ben de içimden şöyle düşündüm:

Belki de bu cümleyi doğrulamanın tek yolu…

İnsanların hikâyelerini gerçekten dinlemekti.

Çünkü bazen bir cümle…

Masada doğrulanmaz.

Hayatın içinde doğrulanır.

Ve belki de bizim asıl görevimiz…

Bir cümleyi savunmak değil,

onu birlikte araştırmaktı.

“Belki de bizim asıl görevimiz… Bir cümleyi savunmak değil, onu birlikte araştırmaktı.”